Study in Japan P.5
posted on 27 Dec 2008 09:47 by kiddewกลับมาแล้วว หลังจากหายไปทะเลมา 3 วัน ก็ขอสวัสดีปีใหม่ทุกๆคนด้วยนะค้าบบ ปีใหม่ก็ขอให้ทุกคนมีความสุขมากๆ คิดอะไรก็ขอให้สมหวัง เงินทองไหลมาเทมา ได้เงินเยอะแล้วก็อย่าลืมมาแบ่งคนอวยพรนะก๊าบบบ เอ้ย! 55555+ อะ ต่อวันที่ 5 กันโลด Entryล่าสุดคนอ่านบล็อกดิวก็เยอะจริงๆ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ดีใจจัง >< วันนี้ถ่ายรูปมาน้อย เพราะนอกจากพิธีอำลากับที่ออกไปทศันศึกษานอกโรงเรียนแล้วก็ไม่มีอะไรเด่นเท่าไหร่
5 ตุลาคม 2550
เช้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะได้ตื่นมาในบ้านหลังนี้ รู้สึกใจหายอยู่เหมือนกัน หลังจากกินข้าวแล้วก็เปลี่ยนชุดเสร็จ ดิวกับกิ่งก็ทยอยขนของขึ้นรถOkasanกัน รู้สึกเศร้ามากจริงๆไม่อยากจะจากบ้านหลังนี้ไปเลย Okasanบอกให้เดินดูของให้แน่ใจก่อนว่าลืมอะไรมั้ย ดิวก็เดินดูรอบๆบ้านพร้อมกับเก็บความทรงจำเกี่ยวกับบ้านหลังนี้ไปด้วย 4 วัน 3 คืนที่ผ่านมา รู้สึกว่าทุกวินาทีมันมีค่ามากจริงๆ
เมื่อทุกอย่างพร้อมหมด ทุกคนก็มาส่งเราหน้าบ้าน แม้กระทั่งคุณทวดซึ่งก็บอกให้เรามาหาอีกนะ ถ้าเราไปญี่ปุ่น ดิวก็ตบปากรับคำไป ก่อนจะขอบคุณทุกคนที่กรุณาดูแลมาตลอด 4 วันพร้อมกับกล่าวลา น้ำตาแทบจะไหล แต่ก็พยายามกลั้นเอาไว้ เพราะไงๆ ดิวก็อยากจะจากด้วยรอยยิ้มมากกว่า ขึ้นรถมาวันนี้ ทุกคนในรถเงียบผิดปกติมาก ดิวเองก็ไม่อยากจะให้ถึงโรงเรียนเลย แต่มีพบก็ต้องมีจากอะเนอะ ก็ได้แต่นั่งทำใจในรถไป
ถึงโรงเรียนได้ Okasanก็ลงจากรถช่วยดิวกับกิ่งยกของลงมา ก่อนจะกล่าวลาแล้วบอกให้เราสองคนดูแลตัวเองดีๆ ถึงตรงนี้ก็กลั้นไม่ไหวแล้วจริงๆ กอดOkasanร้องไห้ทั้งคู่ Okasanเองก็ร้องไห้ แล้วก็เอาแต่พูดว่า "ถ้ามาญี่ปุ่นต้องมาหานะ เด๋วเค้าจะไปรับให้ถึงสนามบินนาริตะเลย แล้วถ้าอยากเรียนมหาลัยละก็ มาอยู่กับเค้านะ เด่วเค้าหามหาลัยให้ ไม่ว่ายังไงก็กิ่งกับดิวก็จะเป็นลูกสาวเค้าไปตลอดนะ" บ่อน้ำตาแตกกระเจิง แต่ว่าOkasanต้องไปทำงาน เราสองคนเลยต้องยอมปล่อย ถึงแม้กิ่งจะยังร้องไห้อยู่ และไม่อยากจะจากกันเลย
ยืนมองรถOkasanขับไปจนมองไม่เห็น ก็ต้องทำใจว่ายังไงก็จากกันด้วยดี ดิวก็เลยยกของไปเก็บไว้ที่ห้องที่เคยใช้เป็นห้องแต่งตัว นั่งอยู่ในนั้นสักพัก เพื่อนๆคนอื่นก็มา ต่างก็เล่ากันว่า ตอนจากโฮสเนี้ย ร้องไห้กันระนาวเลย ทุกคนเอาแต่พูดว่า ยังอยากอยู่กับโฮสต่อๆ แต่ก็ทำแบบนั้นไม่ได้
จนกระทั้งเริ่มคาบแรก วันนี้รองอาจารย์ใหญ่ก็พาเดินออกไปนอกโรงเรียนอีกแล้ว ยังคงบอกใกล้อีกเช่นเคย ถึงแม้ว่าจะไกลมาก - -" ไกลกว่าที่เดินไปดูแข่งวิ่งมาราธอนอีก แต่เพราะคราวนี้ไม่ต้องรีบเท่าไหร่ ได้เดินไปเรื่อยๆดูบ้านเมือง แล้วรองอาจารย์ใหญ่ชี้ให้ดูโน่นดูนีพร้อมกับอธิบายไปด้วย ระหว่างทางเพื่อนดิวไม่สบาย เลยต้องให้รถที่โรงเรียนมารับกลับไปนอนที่โรงเรียน เสียดายที่ไม่ได้มาด้วยกัน T__T
และแล้วก็เดินมาถึงที่ รองอาจารย์ใหญ่พามาดูเหมือนจะเป็นบริษัทแห่งนึง ที่ไว้ใช้ทดลองเพราะพันธุ์สัตว์ในฟารม์ต่างๆเช่นพวกไก่ วัว หมู ไรแบบนั้น ได้ไปดูเค้าทำผสมพันธุ์เทียม แล้วก็เดินไปเล่นกับพวกสัตว์ต่างๆที่อยู่แถวๆนั้น พอเราบอกว่า เป็นคนไทยกัน คนที่บริษัทเองก็บอกว่า มีคนไทยมาทำงานที่นี้หลายคนเลยนะ แต่ปีที่เราไปมีแค่คนเดียว เสียดายไม่ได้เจอ เพราะคนนั้นเค้าพักอยู่ที่หอพักของพนักงาน ที่สนุกสุดๆก็การไปข้างนอกก็คงที่ได้ให้อาหารม้าเนี้ยแหละ อยู่ที่นั่นสักพักใหญ่ๆ พวกเราก็เดินกลับโรงเรียนกันเองอีกที
ตอนนี้กำลังเดินไปจะให้อาหารสัตว์ แอบเห็นหลังรองอาจารย์ใหญ่ด้วย ฮึฮึ
กระต่ายยักษ์!! ตัวใหญ่มาก อ้วนกลม น่ากิน เอ้ย! 555+
น่าจะเป็นแกะชนิดนึงนะ ดิวก็จำไม่ค่อยได้ - -"
จำได้เลย เจ้าม้าตัวเล็กนี้ ชื่อ ดรีม พวกเราชอบใจเจ้าดรีมกันมากๆเลย XD
นอกจากเจ้าดรีมแล้วก็ยังมีม้าตัวใหญ่อีกสองตัว แต่อีกตัวมะได้ถ่ายมา
เห็นตัวเล็กๆแต่เจ้าดรีมกินเยอะมากๆ แย่งตัวใหญ่กินตลอดเลย
มาถึงโรงเรียนได้ก็ไปหาเพื่อนที่นอนที่ห้องพยาบาลก่อน แต่ก็ไม่เป็นอะไรมากแค่เป็นไข้เลยไม่มีแรงเดินเยอะแค่นั้น พวกเราเลยถูกส่งกลับห้องตัวเอง เพื่อทำพิธีอำลาในห้องเรียน
เข้ามาได้ เพื่อนๆทุกคนก็ปรบมือให้ เขินอีกละ -\\\\\\- ไม่ยอมเด่นอ่า พิธีก็เรียบง่ายไม่มีอะไร เพื่อนๆทำของให้มาให้เป็น เป็นสคส.ที่เขียนอวยพรให้ข้างใน แล้วก็บอร์ดที่รูปหัวใจตรงกลางเป็นรูปที่พวกเราไปถ่ายกันหน้าโรงเรียนซึ่งก็เขียนอวยพรไว้อีก ซึ้งใจเพื่อนๆ T__T เราเองก็ซื้อของมาแจกเพื่อนๆเหมือนกัน เสร็จแล้วก็ถ่ายรูปในห้องกันอีกรอบ แล้วก็ลาเพื่อนๆเดินออกนอกห้องไป
ถ่ายรูปร่วมในห้องเรียนอีกรอบก่อนจาก
กับอาจารย์ประจำชั้น ทำเป็นเนียน แต่พอถ่ายเสร็จ โดนเด็กแซว พี่แกก็ไปวิ่งไล่เด็ก 555+ หมดมาดเลย
สคส อวยพรที่เพื่อนให้มา
อันนี้ด้านในๆ
อาจารย์มาพาส่งที่โรงยิมที่ๆ เพื่อนๆอีกกลุ่มกำลังทำพิธีอำลาอยู่เหมือน แต่เป็นคนละแบบกับของดิว นี้อาจารย์ห้องเพื่อนดิว พามาปาเครื่องบินกระดาษกัน เป็นการtake offไปสู่แต่สิ่งดีๆ ก็โยนๆเล่นๆแข่งกันว่าใครไปได้ไกลกว่า สักพักก็กลับมารวมกันที่ห้องแต่งตัวที่เดิมอีก นั่งคุยโน่นคุยนี้กัน แล้วอาจารย์ก็มาเรียกให้พวกเราขึ้นไปกินข้าวบนห้องก่อนกลับ
พิธีอำลาของอีกห้อง นี้กำลังจะปาเลย ดิวก็ไปมั่วๆแจมอำลากับเค้าด้วย 555+
รู้สึกแปลกๆดี ลากันเรียบร้อยแต่ก็มานั่งกินข้าวด้วยกันอีก 555+ วันนี้ทุกคนก็ยังเป็นระเบียบเหมือนเดิมเลย กินข้าวเสร็จยังไม่ทันไร ก็โดนพามาที่ห้องอาจารย์ใหญ่เป็นครั้งที่สองของการมาที่นี้
พวกเรานั่งกันตัวเกร็งเพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี ท่านก็ยังคงเล่านู่นเล่านี้ พร้อมกับถามเรื่องที่ประเทศไทยบ้าง นั่งคุยได้พักนึง รถของศูนย์เยาวชนก็มารับที่โรงเรียนซะแล้ว ก็เลยกล่าวขอบคุณท่านแล้วก็ลาทุกๆคนเพื่อไปรับนักเรียนคนอื่นต่อ
ขึ้นรถมาได้ พวกเราก็เอาแต่คุยๆกันเรื่องโฮสแล้วก็เหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นกันอย่างสนุกสนานและก็เศร้าที่ต้องจากโฮสกัน รถขับไปรับนักเรียนอีก 2 โรงเรียนที่แยกกันไป พวกเราทุกคนทั้งเศร้าที่ต้องจากโฮสมาแล้วก็มีความสุขกับความทรงจำที่ดีๆเช่นนี้ เรียกได้ว่าตั้งแต่ขึ้นรถจนถึงศูนย์วัฒนธรรม พวกเราเอาแต่คุยๆๆๆกันจนแทบหมดแรงกันเลย
มาถึงที่ศูนย์วัฒนธรรมนี้ก็เพิ่งที่จะมาพบพวกคล้ายๆส.ส พวกคณะรัฐมนตรีของเมืองนี้ พวกเราต้องให้สัมภาษณ์ซึ่งบทสัมภาษณ์จะลงหนังสือพิมพ์ประจำเมือง เรียกได้ว่านั่งกันเกร็งมากๆ - -" แต่พวกท่านก็ดูเป็นกันเองมากๆ พูดคุยกับเราแบบสบายๆ พวกเราเองก็ร้องเพลงภาษาญี่ปุ่นให้ท่านฟัง ทั้งโดเรมอน เพลงของsmap เยอะแยะเลยจนพวกท่านหัวเราะชอบใจใหญ่ ก็ทั้งร้องทั้งเต้นเลยอะ ท่านจะไม่หัวเราะได้ไง ท่านคงแอบคิดในใจ "เด็กไทยช่างกล้า" 5555+ หลังจากสัมภาษณ์เสร็จ ท่านก็ให้ขนมเรามาแบ่งกันเยอะแยะมากๆ ทั้งช็อกโกแลต เยลลี่ ฯลฯ ก่อนจะถ่ายรูปหมู่รวม แล้วพวกเราก็ลาพวกท่านเพื่อจะกลับไปศูนย์เยาวชน
บรรยากาศตอนสัมภาษณ์ลงหนังสือพิมพ์ สังเกตได้ว่า เด็กไทยนั่งกันเกร็งได้อีก XD
กลับไปถึงก็ต้องแบก+ลากกระเป๋ากลับขึ้นไปห้องเดิมอีกแล้ว เหนื่อยโคตร = =; พวกดิวนอนกันที่เดิมเลย จัดของจัดอะไรเรียบร้อยเสร็จก็ลงมาทานข้าวกัน
อาหารเย็นก็เป็นบุฟเฟย์เหมือนเดิม อาหารที่นี้ก็ยังคงเน้นผักอยู่ แต่อย่างน้อยก็อร่อยกว่าอาหารของโรงเรียนอ่านะ กินแบบนี้ คิดถึงอาหารที่บ้านOkasanจับใจ อร่อยจนลืมไม่ลง อยากกินแกงกะหรี่อีกก T___T
คืนนั้นก่อนจะได้ไปอาบน้ำ พวกเราต้องมาสอบการแสดงกันก่อน เพราะวันพรุ่งนี้จะเป็นวันครบรอบ 30 ปีของศูนย์เยาวชนนะสุกะชิ จะมีงานเทศกาลใหญ่ที่คนใหญ่คนโตจะมากันเยอะแยะเลย แล้วพวกเราก็จะมีโอกาสได้แสดงโชว์ต่อหน้าประชาชนที่จะมางานเทศกาลกัน ฟังดูยิ่งใหญ่ดีใช่มั้ยละคะ พวกเราพอได้ยินแบบนี้ก็แอบใจเสียไปเหมือนกัน กลัวทำพลาด ขายขี้หน้าประเทศไทยกันพอดี = = เลยพยายามซ้อมๆจนอาจารย์บอกให้ไปอาบน้ำได้
พวกเราอาบน้ำกันทีเดิมเลย แต่ไม่ค่อยเขินกันละ ก็รีบๆอาบเพราะดึกมากแล้ว แถมก็เหนื่อยกันมาทั้งวันด้วย รีบอาบเพื่อลงมาแช่โอฟุโระแก้หนาวกัน นั่งแช่ก็นั่งคุยกับรุ่นน้องไป ไม่ค่อยอะไรกันละ 5555+
กลับขึ้นห้องมา ก็ยังอุตสาห์ลงไปข้างล่างไปนั่งอยู่หน้าตู้กดน้ำ ซื้อนมอุ่นๆ ชาอุ่นๆมานั่งกินมานั่งคุยกันเป็นกลุ่มใหญ่ๆ ทั้งๆที่ก็ดึกแล้วนะ แต่ก็เหมือนจะกังวลเรื่องพรุ่งนี้กัน บวกกับเรื่องราวของวันที่ได้ไปเรียนที่โรงเรียนมา มันยังเล่ากันไม่จบ ก็เลยมานั่งเล่าๆๆๆๆกัน จนกว่าจะได้มานอนจริงๆ ก็เกือบวันใหม่เลย
entryที่ผ่านๆมา ลืมใส่เพลงไปเลย คิดอยู่ แต่ก็มัวแต่พิมพ์ๆจนลืมไปเลย entryนี้เลยเอาเพลงที่พวกเราใช้เป็นเพลงประจำโครงการครั้งนี้ไป Sekai Ni Hitotsu Dake No Hana ของ SMAP มาให้ฟังกัน
Sekai Ni hitotsu dake no hana - SMAP
edit @ 1 Jan 2009 19:14:47 by kiddew